Badminton clinic Iris Tabeling


De 27-jarige en rechtshandige Iris Tabeling was tot 18 mei 2017 lid van de nationale badmintonselectie en trainde daarbij in Arnhem (Sportcentrum Papendal). Nu speelt en traint ze in Zwitserland bij de Cuntapay Badminton Academy. Deze Zwitserse afdeling is momenteel sponsor van een aantal bekende Nederlandse badmintonners waaronder dus Iris. De doelstelling van de Academy is het trainen en ondersteunen van ambitieuze (aanstaande) topsporters.

 

Via Jolanda Giesen hadden wij gehoord dat Iris wel in was voor het geven (tegen betaling) van een les aan onze jeugdspelers. En er werd ook nog gezegd, dat Iris niet gek was. “Die weet heus wel wat zij doet. Die heeft ervoor door geleerd”. Om maar aan te geven dat ons geld beslist goed besteed zou zijn. Zo gebeurde het dus dat Iris op weg terug vanuit Zwitserland om naar haar ouders in Enkhuizen te gaan een tussenstop maakte in Arnhem op vrijdag 21 december 2018. Je zou zeggen als je zoveel kilometers rijdt dan ben je al grotendeels verzuurd voordat je nog maar je racket in de hand hebt, maar niet onze Iris. Niks aan de hand. Fris en fruitig stapte ze onze zaal aan de Venlosingel binnen en trok gelijk van leer.

 

De training bestond uit allerlei leuke spelletjes met en zonder racket, waarbij de verliezers telkens moesten “planken”. Het “planken”, zo heb ik mij laten vertellen, is een oefening gericht op de rugspieren, maar vooral ook op de buikspieren. Iedereen heeft buikspieren, maar wanneer ze niet zichtbaar zijn, is de kans groot dat jouw vetpercentage de buikspieren verbergt. Ja, ja, laten we het daar maar op houden 😊 Met andere woorden het “planken” schijnt een geweldige oefening te zijn om de buikspieren te trainen, maar daar dacht onze Tim Brinksma toch anders over. Hij zweette zoals je dit zelden van hem ziet.

 

Door onze deelnemers moesten 5 shuttle-kokers omver worden gesmasht en dat viel om de drommel nog niet mee. En werd er een koker geraakt dan volgde er een uitzinnige reactie waarvan ik dacht dat er dringend psychiatrische hulp gewenst was, want het raken had niets van doen met goed kunnen mikken, al dacht Ruben Pomstra dit wel, maar van héél veel geluk.

 

Er werden wedstrijden gespeeld van 5 tegen 5 waarbij elke partij slecht over één racket beschikte. Deze moest dus aan elkaar worden doorgegeven. Er waren spelers, die graag zo snel mogelijk de shuttle over het net wilden slaan, dat de tegenstander het antwoord schuldig moest blijven, maar…….zonder badmintonracket in de hand wordt het toch een lastig verhaal. Alles voor de winst en daarom probeerden sommigen de shuttle dan maar over het net te koppen, maar Iris was als scheidsrechter streng doch rechtvaardig en keurde dergelijke punten onmiddellijk af. Hoe kun je nou als speler denken dat een gekopt punt ook telt. Dwazen.

 

Uit het bovenstaande mag duidelijk blijken, dat iedereen het erg goed naar de zin heeft gehad. Het was leuk eens iemand anders voor de groep te hebben staan en dan was Iris beslist een schot in de roos. Er werd vreugde ontleend aan haar aanpak en enthousiasme. We hadden het niet beter kunnen treffen!

 

Voor een kleine impressie zie ook de bij dit stukje gevoegde foto’s.

 

(door Ben Jordens)